Και τώρα, φίλε του Ολυμπιακού, κάθισε αναπαυτικά και αναλογίσου. Εάν, μάλιστα, έχεις απέναντί σου καθρέπτη, ακόμα καλύτερα…

Κάνει ο Μαρτίνς, τελικά; Θα… έκανε εάν δεν  έμπαινε το γκολ στο 90′, αν και ο Πορτογάλος είχε διαμορφώσει με τις αλλαγές του το σκηνικό πλήρους κυριαρχίας του Ολυμπιακού στο δεύτερο ημίχρονο;

Πόσες φορές πέρασε ο Τικίνιο από το στάδιο του «χοντρού», σε εκείνο του «παιχταρά» και το αντίστροφο;

Πόσους ακραίους μπακ χρειάζεται η ομάδα; Έναν, δύο, πέντε;

Είναι καλός τώρα, ο Ρέαμπτσιουκ ή δεν κάνει ούτε για το Κύπελλο;

Να φύγει ο Λαλά;

Συνεχίζει να παίζει με… βύσμα ο Μπουχαλάκης;

Παραμένει «πρώην παίκτης» ο Εμβιλά;

Ναι, ο Ολυμπιακός ακόμα δεν έχει φτάσει στα προπέρσινα επίπεδά του. Αρκετές από τις μεταγραφές δεν έχουν ανταποκριθεί ακόμα στις προσδοκίες και ορισμένοι από τους παλαιότερους απέχουν πολύ από τον πραγματικό εαυτό τους.

Η κριτική για όλα τα παραπάνω είναι πάντα χρήσιμη. Η ισοπέδωση, όμως, είναι άδικη για αυτή την ομάδα.

Η τεράστια πλειοψηφία των οπαδών του Ολυμπιακού στηρίζει με πάθος την προσπάθεια. Στις νίκες και στις ήττες. Στις καλές και στις άσχημες στιγμές. Δεν είναι οπαδοί της… νίκης. Και δεν υπάρχει μεγαλύτερη απόδειξη για αυτό, από τη στάση που επέδειξαν την πρώτη σεζόν του Μαρτίνς, όταν η ομάδα είχε μείνει εκτός στόχων, αλλά το «Καραϊσκάκη» γέμιζε!

Υπομονή ζητούσαν όσοι ζουν από πολύ κοντά την καθημερινότητα του ποδοσφαιρικού τμήματος. Και δικαιώνονται, βέβαια. Μέσα σε τέσσερις ημέρες, ο Θρύλος έκανε δύο αποφασιστικά βήματα: Το πρώτο… άλμα προς το 47ο και την πρόκριση στα νοκ άουτ του Γιουρόπα Λιγκ. Και ακόμη δεν έχει τελειώσει ο Νοέμβρης…